Andarine (S4) 60 kapsułek

Andarine (S4) — odczynnik badawczy SARM

Odczynnik chemiczny przeznaczony wyłącznie do badań laboratoryjnych (Research Use Only). Nie jest produktem leczniczym, suplementem diety ani środkiem spożywczym. Nie jest przeznaczony do podawania ludziom ani zwierzętom poza kontrolowanym środowiskiem eksperymentalnym.

Andarine (S4) to jeden z najczęściej cytowanych niesteroidowych selektywnych modulatorów receptora androgenowego w literaturze przedklinicznej. Materiał oferujemy jako odczynnik badawczy w postaci kapsułkowej, z czystością HPLC ≥ 98%, potwierdzeniem tożsamości metodą spektrometrii mas i certyfikatem analizy dla każdej partii. Poniższy opis porządkuje to, co o tym związku wiadomo z piśmiennictwa naukowego — łącznie z rozpoznawalnym sygnałem wzrokowym oraz statusem substancji zabronionej w sporcie.

Czym jest Andarine (S4) — pochodzenie i miejsce w klasie SARM

Andarine (S4) należy do najwcześniejszych niesteroidowych selektywnych modulatorów receptora androgenowego (SARM), jakie opisano w literaturze. Związek funkcjonuje pod kodami laboratoryjnymi GTx-007 oraz S-4, a jego nazwa zwyczajowa — Andarine — utrwaliła się w piśmiennictwie i w żargonie laboratoryjnym.

Prace nad tym związkiem prowadził zespół badawczy Jamesa T. Daltona — chemika i farmakologa, którego grupa (najpierw w środowisku akademickim, następnie w ramach firmy GTx) położyła fundamenty pod całą klasę niesteroidowych SARM. To z tego samego nurtu badawczego wywodzi się później enobosarm (ostaryna), związek, który przeszedł znacznie dalej w rozwoju klinicznym. Andarine (S4) pozostał natomiast przede wszystkim narzędziem przedklinicznym — punktem odniesienia, na którym testowano samą koncepcję selektywności tkankowej.

Pod względem budowy chemicznej Andarine (S4) należy do klasy arylpropionamidów. Historycznie arylpropionamidy wywodzą się z modyfikacji struktur antyandrogenowych (jak bikalutamid), które w toku prac nad zależnością struktura–aktywność przekształcono w cząsteczki o profilu agonistycznym wobec receptora androgenowego w wybranych tkankach. Narayanan, Coss i Dalton (2018) opisują tę drogę rozwojową klasy: od chemii antyandrogenów, przez pierwsze niesteroidowe agonisty AR, aż po związki projektowane pod kątem rozdzielenia odpowiedzi anabolicznej i androgennej w modelach zwierzęcych.

W praktyce badawczej Andarine (S4) traktuje się dziś jako narzędzie eksperymentalne — ligand referencyjny w pracach nad farmakologią receptora androgenowego, chemią analityczną i detekcją antydopingową. Nie posiada rejestracji jako produkt leczniczy w żadnej agencji regulacyjnej.

Charakterystyka chemiczna Andarine (S4) — parametry odczynnika

Tożsamość i czystość materiału w danej serii potwierdza certyfikat analizy (COA) przypisany do numeru partii. Dane z tabeli mają charakter informacyjny i opisują substancję jako odczynnik, a nie właściwości jakiegokolwiek produktu przeznaczonego dla ludzi.

Receptor androgenowy — jak powstaje selektywność tkankowa

Aby zrozumieć, czym w ogóle miałaby być „selektywność” modulatora receptora androgenowego, warto przyjrzeć się samemu receptorowi. Receptor androgenowy (AR) to białko z rodziny receptorów jądrowych, zbudowane z kilku wyraźnie wyodrębnionych fragmentów:

• domena N-końcowa (NTD) — najbardziej zmienny fragment, odpowiadający za aktywację transkrypcji i za większość interakcji z białkami towarzyszącymi;
• domena wiążąca DNA (DBD) — rozpoznaje określone sekwencje w promotorach genów docelowych;
• region zawiasowy — łącznik zawierający sygnał lokalizacji jądrowej;
• domena wiążąca ligand (LBD) — kieszeń, w której osadza się cząsteczka androgenu lub cząsteczka SARM.

Mechanika jest w uproszczeniu następująca. Ligand wchodzi do kieszeni LBD, co wywołuje zmianę konformacyjną receptora — inaczej układa on swoje helisy, przede wszystkim helisę 12, która domyka kieszeń niczym wieczko. Ukształtowana w ten sposób powierzchnia receptora decyduje o tym, jakie białka regulatorowe do niego przylgną. Receptor uwalnia białka opiekuńcze, przemieszcza się do jądra komórkowego, dimeryzuje i wiąże DNA w rejonach odpowiedzi na androgeny.

Dopiero w tym momencie zaczyna się dziać rzecz najciekawsza: receptor sam z siebie nie „włącza” genów. Rekrutuje do siebie koaktywatory (m.in. rodzinę p160 / SRC-1, SRC-2, SRC-3) albo korepresory (jak NCoR i SMRT). To one przekładają obecność ligandu na realną aktywność transkrypcyjną. Ponieważ różne tkanki mają różny repertuar i różne stężenia tych białek pomocniczych, ten sam receptor z tym samym ligandem może dać odmienną odpowiedź w mięśniu, w kości i w tkance gruczołu krokowego. Do tego dochodzi lokalny metabolizm androgenów — w niektórych tkankach enzymy przekształcają cząsteczkę sygnałową w postać silniejszą.

Właśnie ta różnica stanowi teoretyczne podłoże koncepcji SARM: cząsteczka niesteroidowa, wiążąc receptor w nieco inny sposób niż testosteron, wymusza inną konformację i inny wzorzec rekrutacji koregulatorów — a więc, w założeniu, inną odpowiedź w różnych tkankach. Narayanan i wsp. (2018) omawiają ten model jako podstawę projektowania całej klasy.

Dlaczego SARM to nie jest steryd anaboliczny

Rozróżnienie ma charakter chemiczny, nie marketingowy. Sterydy anaboliczno-androgenne mają rdzeń steroidowy — czteropierścieniowy szkielet, taki jak w testosteronie. Andarine (S4) i pozostałe arylpropionamidy takiego rdzenia nie posiadają: to cząsteczki niesteroidowe, o zupełnie innej architekturze.

Konsekwencja jest konkretna i dobrze udokumentowana w piśmiennictwie: związki niesteroidowe nie są substratami 5α-reduktazy ani aromatazy. Oznacza to, że w organizmie modelowym nie powstają z nich ani dihydrotestosteron (DHT), ani estradiol — dwa metabolity odpowiedzialne za dużą część androgennego i estrogennego profilu klasycznych sterydów. Solomon i wsp. (2019) oraz Narayanan i wsp. (2018) wskazują ten punkt jako główną różnicę farmakologiczną między klasami.

Rozróżnienie chemiczne nie oznacza jednak „bezpieczeństwa”. Zależność receptorowa pozostaje ta sama, a obserwowane w badaniach sygnały — o czym niżej — obejmują m.in. wpływ na oś hormonalną i na profil lipidowy.

Andarine mechanizm — co opisano w badaniach

W piśmiennictwie przedklinicznym Andarine (S4) opisywany jest jako ligand wiążący receptor androgenowy o aktywności agonistycznej lub częściowo agonistycznej, zależnie od tkanki i modelu. Cechą, która przyciągnęła zainteresowanie badaczy, jest raportowana selektywność tkankowa: w modelach zwierzęcych związek wykazywał odmienny profil aktywności w tkance mięśniowej i kostnej w porównaniu z tkankami reprodukcyjnymi.

W literaturze S4 bywa opisywany jako częściowy agonista — cząsteczka, która w tkankach silnie androgenozależnych wywołuje odpowiedź słabszą niż pełny agonista, a w tkance mięśniowej i kostnej odpowiedź relatywnie wyraźniejszą. Taki profil (silna aktywność w jednym kompartmencie, częściowa w innym) jest właśnie tym, co w farmakologii nazywa się modulacją selektywną.

Odnotowano również krótki okres półtrwania związku w modelach zwierzęcych — parametr istotny dla planowania eksperymentu i dla interpretacji danych farmakokinetycznych, a także dla chemii analitycznej, ponieważ przekłada się na okno detekcji metabolitów.

Wszystkie te obserwacje pochodzą z warunków laboratoryjnych i modeli zwierzęcych. Nie stanowią opisu efektu u człowieka i nie mogą być tak interpretowane.

Przegląd badań przedklinicznych nad Andarine (S4)

Gao i wsp. (2005) — model szczurów orchidektomizowanych

Praca opublikowana w Endocrinology jest najczęściej przywoływanym źródłem dotyczącym Andarine (S4).

Design badania. Wykorzystano klasyczny model niedoboru androgenów u gryzoni: szczury poddane orchidektomii (usunięciu gonad), u których dochodzi do zaniku tkanki mięśniowej, utraty masy kostnej i zmiany składu ciała. Model ten służy jako standardowe narzędzie do oceny, czy badany związek jest w stanie odtworzyć anaboliczne działanie androgenów przy braku endogennego źródła hormonu. Zwierzętom podawano badany związek, a następnie oceniano parametry mięśniowe, gęstość mineralną kości i skład ciała, porównując z grupami kontrolnymi.

Co zgłoszono. Autorzy raportują w tym modelu poprawę siły mięśni i korzystną zmianę składu ciała oraz zapobieganie utracie tkanki kostnej u zwierząt otrzymujących związek, w porównaniu ze zwierzętami kontrolnymi. Wyniki interpretowano jako dowód na anaboliczne działanie ligandu w tkance mięśniowej i kostnej przy relatywnie słabszej odpowiedzi w tkankach androgenozależnych.

Ograniczenia. To badanie na gryzoniach, w modelu chirurgicznie wywołanego niedoboru androgenów — sytuacji, która nie odpowiada fizjologii zdrowego człowieka. Krótki horyzont obserwacji, mała liczebność grup, brak punktów końcowych istotnych klinicznie (takich jak sprawność funkcjonalna czy złamania), brak danych o bezpieczeństwie długoterminowym. Ekstrapolacja tych wyników na człowieka jest nieuprawniona — i tak też należy je czytać.

Kearbey i wsp. (2007) — model szczurów owariektomizowanych

Druga fundamentalna praca, opublikowana w Pharmaceutical Research, przenosi pytanie badawcze na grunt kostny.

Design badania. Model szczurów owariektomizowanych to standardowy model osteoporozy pomenopauzalnej — usunięcie jajników prowadzi do przyspieszonej utraty masy kostnej i do wzrostu udziału tkanki tłuszczowej, analogicznie do zmian obserwowanych po menopauzie. Zwierzętom podawano badany związek, oceniając gęstość mineralną kości, parametry mikroarchitektury kostnej oraz skład ciała.

Co zgłoszono. Autorzy raportują zapobieganie utracie masy kostnej oraz redukcję zawartości tkanki tłuszczowej u zwierząt otrzymujących związek. Wynik traktowano jako przesłankę do dalszych prac nad zastosowaniem klasy SARM w chorobach kości.

Ograniczenia. Analogicznie: model gryzoni, chirurgicznie wywołany stan niedoboru hormonów płciowych, punkty końcowe surogatowe (gęstość kości zamiast twardych punktów, jak złamania), brak przełożenia na człowieka.

Baza dowodowa Andarine (S4) — gryzonie, nie klinika

Punkt, który wymaga jasnego postawienia: dowody dotyczące Andarine (S4) pochodzą przede wszystkim z modeli gryzoni. W przeciwieństwie do enobosarmu (ostaryny), który przeszedł badania kliniczne obejmujące duże populacje pacjentów, Andarine (S4) nie ma za sobą zaawansowanych badań klinicznych fazy III. Dane dotyczące ludzi ograniczają się do rozproszonych obserwacji, opisów przypadków, analiz toksykologicznych i doniesień o charakterze samoraportowanym.

Bond i wsp. (2025), w krytycznym przeglądzie klasy SARM, wskazują, że entuzjazm wobec tej grupy związków wyprzedził jakość danych: obietnica „anaboliku bez skutków androgennych” nie została potwierdzona na poziomie dowodów wymaganych do rejestracji leku, a profil bezpieczeństwa pozostaje niedostatecznie scharakteryzowany. Dla badacza pracującego z S4 to informacja pierwszorzędna: związek jest narzędziem, nie kandydatem terapeutycznym o ustalonym profilu.

Andarine a widzenie — ksantopsja jako cecha rozpoznawcza S4

Jeżeli jakikolwiek element charakterystyki Andarine (S4) jest rozpoznawalny natychmiast, to właśnie ten: zgłaszane zaburzenia widzenia.

W relacjach i w piśmiennictwie dotyczącym tego związku wielokrotnie opisywano dwa zjawiska:

• ksantopsję — żółtawe zabarwienie widzenia, opisywane jako „żółty filtr” nakładający się na obraz;
• pogorszone widzenie nocne — wydłużoną adaptację do ciemności i trudność w rozróżnianiu obiektów przy słabym oświetleniu.

Hipoteza mechanistyczna. Wyjaśnienia proponowane w piśmiennictwie odwołują się do powinowactwa związku wobec receptorów obecnych w siatkówce oka. Siatkówka nie jest tkanką obojętną hormonalnie — receptory jądrowe są w niej obecne, a fotoreceptory (czopki i pręciki) oraz komórki przetwarzające sygnał wzrokowy podlegają regulacji zależnej od kaskad sygnałowych, w które wpisuje się aktywność receptorowa. Sugerowano, że interakcja ligandu z tym środowiskiem zaburza czasowo przetwarzanie sygnału wzrokowego — w szczególności funkcję pręcików, odpowiedzialnych za widzenie w warunkach słabego oświetlenia — co miałoby tłumaczyć zarówno zmianę percepcji barw, jak i pogorszenie widzenia po zmroku. Jest to hipoteza, nie zależność potwierdzona badaniem interwencyjnym u ludzi.

Odwracalność. W dostępnych relacjach efekt opisywany jest jako odwracalny — ustępujący po zaprzestaniu ekspozycji na związek. Doniesienia tego typu mają jednak ograniczoną wartość dowodową.

Rama dowodowa. Znaczna część danych o zaburzeniach widzenia w kontekście S4 pochodzi z relacji o charakterze samoraportowanym. Joshi i wsp. (2025) przeanalizowali doniesienia o działaniach niepożądanych związków z klasy SARM zgłaszane w mediach społecznościowych — praca ta systematyzuje to, co ludzie zgłaszają, i wprost zaznacza ograniczenia takiego materiału: brak weryfikacji tożsamości substancji, brak kontroli, brak potwierdzenia analitycznego, ryzyko efektu selekcji. Innymi słowy: sygnał wzrokowy w przypadku S4 jest spójny i wielokrotnie powtarzany, lecz jego podstawa dowodowa pozostaje słaba w rozumieniu metodologii badań klinicznych.

Podajemy tę informację jako uczciwy, rozpoznawalny element charakterystyki związku — nie jako straszak i nie jako zachętę do jakiegokolwiek zastosowania. Dla osoby pracującej z tym odczynnikiem jest to istotny punkt odniesienia przy interpretacji danych porównawczych w obrębie klasy SARM.

Profil bezpieczeństwa Andarine (S4) — co zgłoszono w piśmiennictwie

Poniższe punkty opisują sygnały odnotowane w literaturze dotyczącej klasy SARM oraz samego S4. Nie są opisem działania produktu ani informacją o jego stosowaniu — Andarine (S4) jest odczynnikiem badawczym i nie jest przeznaczony do spożycia.

• Supresja osi podwzgórze–przysadka–gonady. Ligandy receptora androgenowego działają na sprzężenie zwrotne regulujące wydzielanie gonadotropin. W piśmiennictwie dotyczącym klasy zgłaszano obniżenie stężeń hormonu luteinizującego, hormonu folikulotropowego i testosteronu — efekt, który podważa marketingową narrację o „braku wpływu hormonalnego” (Solomon i wsp., 2019; Bond i wsp., 2025).
• Spadek cholesterolu HDL. Obniżenie frakcji HDL to jeden z najczęściej powtarzających się sygnałów w całej klasie SARM. Odnotowywano go zarówno w badaniach klinicznych innych związków tej grupy, jak i w analizach zdarzeń niepożądanych.
• Zaburzenia widzenia. Opisane wyżej: ksantopsja i pogorszone widzenie nocne — sygnał charakterystyczny właśnie dla S4, znacznie rzadziej raportowany dla innych związków tej klasy.
• Zdarzenia niepożądane klasy. Leciejewska i wsp. (2024) zestawiają zgłoszenia dotyczące związków z grupy SARM, obejmujące m.in. sygnały wątrobowe (podwyższone parametry enzymatyczne, opisy przypadków polekowego uszkodzenia wątroby), zaburzenia lipidowe oraz zaburzenia osi hormonalnej. Autorzy podkreślają rozbieżność między obrazem promowanym w obiegu nieformalnym a rzeczywistą charakterystyką zgłoszeń.
• Brak danych długoterminowych. Bond i wsp. (2025) wskazują, że dla żadnego związku z tej klasy — a dla Andarine (S4) w stopniu szczególnym — nie dysponujemy danymi o bezpieczeństwie w horyzoncie wieloletnim. Nieznane pozostaje ryzyko sercowo-naczyniowe, wątrobowe i onkologiczne przy przewlekłej ekspozycji.

Wniosek metodologiczny: profil bezpieczeństwa S4 jest niedostatecznie scharakteryzowany. Nie ma podstaw, by traktować związek jako „łagodniejszą” alternatywę dla czegokolwiek.

Andarine (S4) a kontrola antydopingowa — WADA S1

Andarine (S4) figuruje na Liście substancji i metod zabronionych Światowej Agencji Antydopingowej (WADA) w kategorii S1 — środki anaboliczne. Zakaz obowiązuje zarówno w zawodach, jak i poza zawodami, co oznacza, że wykrycie związku lub jego metabolitów w próbce sportowca skutkuje naruszeniem przepisów antydopingowych niezależnie od momentu pobrania próbki.

SARM-y, w tym S4, są rutynowym elementem programów kontroli. Thevis i Schänzer (2018) opisują metodykę detekcji: podstawą jest chromatografia cieczowa sprzężona ze spektrometrią mas (LC-MS/MS), z użyciem metod ukierunkowanych na związek macierzysty oraz — co istotne — na jego metabolity. Ponieważ Andarine ma krótki okres półtrwania, znaczna część pracy analitycznej opiera się właśnie na identyfikacji produktów przemian (m.in. metabolitów powstających w wyniku hydrolizy i sprzęgania), które utrzymują się w moczu dłużej niż związek wyjściowy i wydłużają okno detekcji.

Praktyczna konsekwencja dla środowiska badawczego: nie istnieje „bezpieczne okno” ani sposób obejścia detekcji. Metody antydopingowe rozwijają się w kierunku coraz niższych progów wykrywalności, a laboratoria akredytowane przez WADA dysponują wzorcami analitycznymi także dla metabolitów. Ta sama analityka jest zresztą argumentem za sensownością Andarine jako odczynnika: związek pozostaje potrzebny jako materiał referencyjny w pracach nad metodami detekcji.

Osobny sygnał: obecność SARM-ów jako zanieczyszczeń w produktach dostępnych na rynku bywała źródłem niezamierzonych naruszeń przepisów antydopingowych — o czym poniżej.

Jakość odczynnika — dlaczego analityka ma znaczenie

To sekcja, którą warto przeczytać nawet wtedy, gdy reszta opisu jest znana.

W 2017 roku w JAMA ukazała się praca Van Wagonera i wsp., w której poddano analizie chemicznej produkty sprzedawane w internecie jako „SARM”. Wyniki były jednoznacznie niepokojące i do dziś stanowią najczęściej przywoływany argument w dyskusji o jakości materiału w tym segmencie. W przebadanych próbkach stwierdzono, że:

• znaczna część produktów nie zawierała deklarowanej substancji — zawartość substancji czynnej nie odpowiadała etykiecie;
• część zawierała inne, niezatwierdzone związki — substancje spoza deklarowanego składu, w tym inne modulatory receptora androgenowego lub związki o odmiennym mechanizmie;
• ilość substancji odbiegała od deklaracji — zarówno w dół, jak i w górę, przy dużej zmienności między próbkami;
• część próbek nie zawierała żadnej substancji z deklarowanej klasy.

W przełożeniu na język pracy badawczej: materiał bez potwierdzenia analitycznego jest bezwartościowy jako odczynnik. Nie da się interpretować wyniku eksperymentu, jeśli nie wiadomo, co dokładnie znajdowało się w naczyniu. Stąd bierze się konieczność twardej dokumentacji analitycznej.

Co oznacza HPLC ≥ 98%

Wysokosprawna chromatografia cieczowa (HPLC) rozdziela mieszaninę na składniki i pozwala określić, jaki udział w materiale ma główny składnik. Deklaracja czystości ≥ 98% oznacza, że pik odpowiadający substancji docelowej stanowi co najmniej 98% sumy sygnału — pozostałe do 2% to zanieczyszczenia procesowe, pozostałości syntezy lub produkty rozkładu. HPLC odpowiada więc na pytanie „ile”.

Po co spektrometria mas (MS)

HPLC sama w sobie nie mówi, czym jest rozdzielony składnik. Odpowiada na to spektrometria mas: metoda mierzy stosunek masy do ładunku jonów i pozwala potwierdzić, że masa cząsteczkowa oraz wzorzec fragmentacji odpowiadają oczekiwanej strukturze (dla Andarine — C₁₉H₁₈F₃N₃O₆, ~441,4 g/mol). MS odpowiada na pytanie „co”. Dopiero zestawienie obu metod — tożsamość plus czystość — daje sensowną charakterystykę materiału.

Co zawiera COA i jak go czytać

Certyfikat analizy (COA) to dokument przypisany do konkretnej partii materiału. Warto zwrócić uwagę na:

• numer partii — musi zgadzać się z oznaczeniem na opakowaniu; COA bez powiązania z partią nie znaczy nic;
• datę wykonania analizy — dokument sprzed lat opisuje inną serię materiału;
• wynik HPLC — z podaną wartością liczbową czystości, nie samym stwierdzeniem „zgodne”;
• potwierdzenie MS — z widmem lub przynajmniej z podaniem zmierzonej masy;
• nazwę i identyfikatory substancji — nazwa zwyczajowa, kod, numer CAS;
• laboratorium wykonujące analizę — dokument anonimowy jest dokumentem bezwartościowym.

Identyfikowalność partii

Identyfikowalność (batch traceability) oznacza, że każdą jednostkę materiału można powiązać z konkretną serią produkcyjną i z odpowiadającą jej dokumentacją analityczną. To fundament powtarzalności: bez przypisania wyniku eksperymentu do konkretnej partii nie da się ani odtworzyć badania, ani wyjaśnić rozbieżności między seriami danych.

Każda partia Andarine (S4) dostarczanego przez One-Peptides jako odczynnik badawczy podlega tym standardom: HPLC ≥ 98%, potwierdzenie tożsamości MS, COA per partia, pełna identyfikowalność serii oraz przechowywanie w suchym i chłodnym miejscu, z dala od światła i wilgoci, w oryginalnym opakowaniu.

Andarine (S4) w postaci kapsułkowej — co to oznacza

Odczynnik dostarczany jest w postaci kapsułkowej. Kapsułka stanowi wyłącznie formę konfekcjonowania materiału badawczego: porcjowanie na powtarzalne jednostki ułatwia ewidencję partii, ogranicza kontakt z materiałem sypkim i upraszcza pracę analityczną oraz magazynową.

Trzeba to powiedzieć wprost, bo bywa źródłem nieporozumień: postać nie jest klasą regulacyjną. Kapsułka to opakowanie jednostkowe, a nie deklaracja przeznaczenia. Substancje w kapsułkach bywają suplementami, lekami, odczynnikami albo materiałami odniesienia — o klasyfikacji decyduje status substancji i jej przeznaczenie, nie kształt pojemnika, w którym trafia do odbiorcy.

Postać kapsułkowa nie zmienia statusu odczynnika. Konfekcjonowanie w kapsułki jest rozwiązaniem technicznym, nie sugestią przeznaczenia. Andarine (S4) pozostaje odczynnikiem chemicznym wyłącznie do badań laboratoryjnych (Research Use Only) i nie jest przeznaczony do spożycia przez ludzi ani zwierzęta.

Zawartość substancji w jednostce oraz jej czystość potwierdza dokumentacja analityczna partii (COA). Materiał przechowuje się w oryginalnym opakowaniu, w suchym i chłodnym miejscu, z dala od światła i wilgoci; postać kapsułkowa nie wymaga łańcucha chłodniczego. Praca z odczynnikiem powinna odbywać się zgodnie z wewnętrznymi procedurami jednostki badawczej i być prowadzona przez wykwalifikowany personel.

Status regulacyjny Andarine (S4)

• Research Use Only (RUO) — odczynnik przeznaczony wyłącznie do badań laboratoryjnych. Nie jest produktem leczniczym, suplementem diety ani środkiem spożywczym. Nie jest przeznaczony do spożycia.
• Brak rejestracji jako produkt leczniczy — ani w Europejskiej Agencji Leków (EMA), ani w amerykańskiej FDA, ani w żadnej innej agencji. Związek nie przeszedł ścieżki rejestracyjnej i nie ma zatwierdzonego wskazania.
• WADA: kategoria S1 (środki anaboliczne) — substancja zabroniona w sporcie, w zawodach i poza zawodami.

Obrót i posiadanie związków tej klasy regulują przepisy właściwe dla danego kraju; odpowiedzialność za zgodność z prawem miejsca przeznaczenia spoczywa na odbiorcy. Materiał przeznaczony jest wyłącznie do zastosowań badawczych, realizowanych przez wykwalifikowany personel.

FAQ — Andarine (S4)

Czy Andarine i S4 to ten sam związek?
Tak. Andarine to nazwa zwyczajowa, a S4, S-4 oraz GTx-007 to kody laboratoryjne tego samego niesteroidowego SARM z klasy arylpropionamidów (CAS 401900-40-1).

Czy Andarine (S4) to lek albo suplement diety?
Nie. To odczynnik chemiczny przeznaczony wyłącznie do badań laboratoryjnych (RUO). Nie jest produktem leczniczym, suplementem diety ani środkiem spożywczym i nie jest przeznaczony do spożycia.

Skąd biorą się doniesienia o żółtym widzeniu?
W piśmiennictwie i relacjach zgłaszano ksantopsję (żółtawe zabarwienie widzenia) oraz pogorszone widzenie nocne. Hipoteza mechanistyczna wiąże zjawisko z powinowactwem związku do receptorów obecnych w siatkówce i z wpływem na przetwarzanie sygnału wzrokowego, przede wszystkim w zakresie funkcji pręcików.

Czy zaburzenia widzenia są odwracalne?
W dostępnych relacjach efekt opisywany jest jako odwracalny — ustępujący po zaprzestaniu ekspozycji. Dane te mają jednak charakter głównie samoraportowany i ograniczoną wartość dowodową (Joshi i wsp., 2025).

Czym Andarine (S4) różni się od sterydu anabolicznego?
Budową. Sterydy mają rdzeń steroidowy, arylpropionamidy nie. W konsekwencji związki niesteroidowe nie są substratami 5α-reduktazy ani aromatazy — nie powstają z nich DHT ani estradiol (Narayanan i wsp., 2018; Solomon i wsp., 2019). Różnica chemiczna nie oznacza jednak braku sygnałów bezpieczeństwa.

Jaka jest baza dowodowa Andarine (S4)?
Przeważnie przedkliniczna. Podstawę stanowią modele gryzoni: Gao i wsp. (2005) — szczury orchidektomizowane; Kearbey i wsp. (2007) — szczury owariektomizowane.

Czy istnieją badania Andarine (S4) u ludzi?
Brak zaawansowanych badań klinicznych fazy III. Dane dotyczące ludzi ograniczają się do rozproszonych obserwacji, analiz toksykologicznych i doniesień samoraportowanych. To odróżnia S4 od enobosarmu (ostaryny), który przeszedł znacznie dalszy rozwój kliniczny.

Czy Andarine (S4) jest dozwolony w sporcie?
Nie. WADA klasyfikuje związek w kategorii S1 (środki anaboliczne) — substancja zabroniona w zawodach i poza zawodami. Detekcję prowadzi się metodami LC-MS/MS, także na podstawie metabolitów (Thevis i Schänzer, 2018).

Dlaczego HPLC i COA mają aż takie znaczenie?
Ponieważ analiza produktów sprzedawanych online jako „SARM” wykazała, że znaczna ich część nie zawierała deklarowanej substancji, a część zawierała inne, niezatwierdzone związki (Van Wagoner i wsp., 2017). Bez potwierdzenia tożsamości (MS) i czystości (HPLC) materiał nie nadaje się na odczynnik.

Czy kapsułka oznacza, że to suplement?
Nie. Postać nie jest klasą regulacyjną — kapsułka to wyłącznie forma konfekcjonowania. Andarine (S4) pozostaje odczynnikiem badawczym RUO, nieprzeznaczonym do spożycia.

Jak przechowywać odczynnik?
W oryginalnym opakowaniu, w suchym i chłodnym miejscu, z dala od światła i wilgoci — zgodnie z dokumentacją partii i wewnętrznymi procedurami jednostki badawczej. Postać kapsułkowa nie wymaga łańcucha chłodniczego.

Czym Andarine (S4) różni się od ostaryny (enobosarmu)?
Przede wszystkim głębokością bazy dowodowej: ostaryna przeszła badania kliniczne, S4 pozostał związkiem głównie przedklinicznym. Drugą różnicą jest charakterystyczny dla S4 sygnał wzrokowy (ksantopsja, gorsze widzenie nocne), rzadko raportowany dla innych związków klasy. Oba mają status substancji zabronionej przez WADA i oba pozostają odczynnikami badawczymi.
Powiązane odczynniki: Andarine (S4) w katalogu odczynników oraz artykuł profilowy Andarine (S4) — badania i mechanizm.

Źródła naukowe

1. Gao W i wsp. (2005). Selective androgen receptor modulator treatment improves muscle strength and body composition and prevents bone loss in orchidectomized rats
2. Kearbey JD i wsp. (2007). Selective Androgen Receptor Modulator (SARM) treatment prevents bone loss and reduces body fat in ovariectomized rats
3. Solomon ZJ i wsp. (2019). Selective Androgen Receptor Modulators: Current Knowledge and Clinical Applications
4. Narayanan R, Coss CC, Dalton JT (2018). Development of selective androgen receptor modulators (SARMs)
5. Bond P i wsp. (2025). Selective androgen receptor modulators: a critical appraisal
6. Leciejewska N i wsp. (2024). Selective androgen receptor modulators: adverse events
7. Thevis M, Schänzer W (2018). Detection of SARMs in doping control analysis
8. Van Wagoner RM i wsp. (2017). Chemical Composition and Labeling of Substances Marketed as Selective Androgen Receptor Modulators and Sold via the Internet
9. Joshi A i wsp. (2025). Self-Reported Side Effects Associated With Selective Androgen Receptor Modulators: Social Media Data Analysis